Ο Riddick, ένας από τους πιο cult (αντι)ήρωες των τελευταίων ετών, επιστρέφει στην καινούργια του περιπέτεια “Assault on Dark Athena”. Το παιχνίδι είναι μια εξαιρετική έκδοση, αφού συμπεριλαμβάνει το πρώτο μέρος, Escape from Butcher’s Bay, αλλά σε ανανεωμένη μορφή, με νέα γραφικά και γενικά φρεσκαρισμένο σε όλους τους τομείς. Το δεύτερο μέρος, λοιπόν, θέλει τον ήρωά μας να βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα αστροσκάφος μισθοφόρων στις άκρες του διαστήματος, αφού αυτοί χτυπούν και καταλαμβάνουν μικρά αστροσκάφη που περνούν από την περιοχή. Εκεί θα βρει μια παλιά γνωστή και θα προσπαθήσει να μπει στην καρδιά της. Όχι όμως συναισθηματικά, αλλά με το κοφτερό του ατσάλι!
 


Τα πράγματα όμως στο εχθρικό αυτό διαστημόπλοιο δεν είναι όσο ξεκάθαρα θα περίμενε κανείς, και ο Riddick έχει και άλλα πράγματα για να ανησυχεί.  Όπως βλέπετε, το παιχνίδι διατηρεί τον ψυχρό, δολοφονικό χαρακτήρα του, με τον πρωταγωνιστή μας να περιπλανιέται όπως πάντα και να κατασπαράζει ό,τι του πάει κόντρα. Τα δύο υπέροχα μαχαίρια που κρατούσε στην εισαγωγή της ταινίας Chronicles of Riddick είναι το βασικό όπλο του για να πετσοκόψει μισθοφορική σάρκα, οδηγώντας τον εαυτό του στη διαφυγή από αυτή την άτυπη φυλακή. Τον περισσότερο χρόνο θα τον περάσετε στο σκοτάδι, παραφυλάγοντας στις γωνίες και περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να κόψετε το λαρύγγι των εχθρών σας, πλησιάζοντάς τους αθόρυβα και εξαπολύοντας όλη σας τη λύσσα!  Αυτό ακριβώς είναι και το στυλ του παιχνιδιού, που βασίζεται στην απόκρυψη και στα αιφνιδιαστικά χτυπήματα και όχι στην κλασική επίθεση με το αγαπημένο μας μπαζούκα στο χέρι. 



Βέβαια, ο ήρωάς μας θα βρει και όπλα κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του, αλλά το κομμάτι του first person shooter δεν είναι τόσο καλά σχεδιασμένο, αφού τα όπλα δεν ανταποκρίνονται άμεσα, και γενικά αφήνει την αίσθηση ότι κάτι του λείπει. Όσον αφορά όμως στο stealthy gameplay, ο τίτλος είναι απλά υπέροχος, ταυτίζοντάς σας με τον τρομερό πρωταγωνιστή και βάζοντάς σας στη νοοτροπία που χρειάζεται αβίαστα. Πολύ καλή επιλογή, ειδικά εφόσον περιλαμβάνει και το πρώτο μέρος. 



Του Δημήτρη Τρίττη