Οι τέσσερις κυρίαρχες δισκογραφικές εταιρείες, EMI, Sony Music, Warner και Universal, αποφάσισαν να στραφούν νομικά κατά του Grooveshark.

Η υπηρεσία Grooveshark είναι αρκετά δημοφιλής, αφού συνδυάζει μοναδική ευκολία στον εντοπισμό και την αναπαραγωγή μουσικής για τον απλό χρήστη, τόσο μέσω υπολογιστή όσο και μέσω smartphone. Στην απλούστερη μορφή της λειτουργεί κάπως σαν το... Google Search της μουσικής: επισκέπτεσαι το site της, αναζητάς ένα μουσικό κομμάτι, και από εκεί και έπειτα... το χάος: μπορείς να ακούσεις το συγκεκριμένο κομμάτι δίχως να χρειάζεται να το αγοράσεις, να εντοπισεις παραπλήσια μουσικά κομμάτια (και, με τη σειρά τους, να τα ακούσεις χωρίς να τα έχεις αγοράσει), να δημιουργήσεις μουσικά album και να τα καταχωρήσεις ως "αγαπημένα", να δεις "τι ακούνε οι άλλοι" - και, για ακόμη μια φορα, να... το ακούσεις και εσυ δίχως να πληρώσεις το παραμικρό αντίτιμο. Φυσικά, όλο αυτό το "να το ακούσεις χωρίς να πληρώσεις" έχει εδώ και καιρό... εξαφανίσει το χαμόγελο από τα πρόσωπα των υπεύθυνων των μεγάλων εταιρειών της μουσικής βιομηχανίας που, μάλλον ορθώς, θεωρούν το Grooveshark ως ένα νέο τρόπο "πειρατείας μουσικής" μέσω streaming. Και, μετά από αρκετό καιρό, τώρα αποφάσισαν να κινηθούν νομικά εναντίον του.

Όπως ανέφερε η EMI, η εταιρεία "πίσω" από το Grooveshark, η Escape Media, έχει αθετήσει το συμβόλαιο που είχαν συνάψει το 2009, και... κάπως σαν τους χρήστες της υπηρεσίας της, δεν έχει πληρώσει το παραμικρό αντίτιμο για πνευματικά δικαιώματα μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τους New York Times, το Grooveshark έχει φτάσει σε σημείο να χρωστά περισσότερα από... $150.000 σε πνευματικά δικαιώματα!

Από την άλλη, βέβαια, το Grooveshark βασίζεται σε ένα πρωτότυπο -και, θεωρητικά, νομιμότατο- "μοντέλο λειτουργίας": εκμεταλλευόμενο ένα "παραθυράκι" του νόμου Digital Millenium Copyright Act, γνωστότερου ως DMCA, το ίδιο, οι διαχειριστές του και η Escape Media δεν έχουν "ανεβάσει" ή "διαθέσει" απολύτως κανένα μουσικό κομμάτι: τα πάντα γίνονται από τους ίδιους τους χρήστες. Όπως και στην περίπτωση του YouTube, έτσι και το Grooveshark παίζει το ρόλο μιας υπηρεσίας "online φιλοξενίας και αναπαραγωγής μουσικής μέσω streaming". Οι ίδιοι οι χρήστες της "ανεβάζουν μουσική" σε αυτήν, και είναι υπεύθυνοι για την όποια "καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων". Οι διαχειριστές του δεν... τρέχουν να αναζητούν "τι καταπατά πνευματικά δικαιώματα και τι όχι": όπως και στην περίπτωση του ΥοuTube της Google, περιμένουν από τις εταιρείες να το κάνουν αυτό. Όταν μια εταιρεία εντοπίσει πως ένα κομμάτι της φιλοξενείται και διατίθεται παράνομα στην υπηρεσία, μπορεί να ζητήσει "να κατέβει" από αυτήν - και οι διαχειριστές του Grooveshark σπεύδουν να το αφαιρέσουν.

Και εδώ είναι το όλο... μπλέξιμο: ναι μεν Grooveshark και YouTube λειτουργούν με παραπλήσια λογική, αλλά ενώ το ένα έχει βασίσει την επιτυχία του στο περιεχόμενο που δημιουργούν οι ίδιοι οι χρήστες του, το άλλο -το Grooveshark- χαρακτηρίζεται από το περιεχόμενο που ανεβάζουν -μα όχι και που "δημιουργούν"- οι χρήστες του. Το περιεχόμενο που έχουν αντιγράψει από μουσικά CDs ή που αγόρασαν από online καταστήματα. Η διαφορά είναι σημαντική και στιγματίζει το Grooveshark, οπότε μάλλον είναι λογικότατο πως οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής και διάθεσης μουσικής νιώθουν να θίγονται από αυτό. Μια απόφαση "φίμωσης" του, όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να επηρεάσει και sites όπως το YouTube που δουλεύουν με ίδιο μοντέλο λειτουργίας, προσέχοντας, όμως, περισσότερο όσον αφορά στην καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων.
Πηγή: Gizmodo