Σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1947 στη βρετανική εφημερίδα “Daily Mail” ο M.V. Wilkes, διευθυντής του μαθηματικού εργαστηρίου του Cambridge, δήλωνε τα εξής: “Ο εγκέφαλος θα διεξαγάγει μαθηματικές έρευνες. Ίσως να πραγματοποιήσει εντυπωσιακές ανακαλύψεις στην εφαρμοσμένη μηχανική, την αστρονομία και την ατομική φυσική. Ακόμη, ενδέχεται να επιλύσει οικονομικά και φιλοσοφικά προβλήματα που είναι ιδιαίτερα περίπλοκα για τον ανθρώπινο νου. Υπάρχουν εκατομμύρια ζωτικά ερωτήματα που θέλουμε να του υποβάλουμε”.


Οι M.V. Wilkes (αριστερά) και W. Renwick (δεξιά) μπροστά από τον EDSAC, την κατασκευή του οποίου ολοκλήρωσαν το 1949.

Σε συνεργασία με τον W. Renwick κατασκεύασε τον EDSAC (Electronic Delay Storage Automatic Calculator), ο οποίος στις 6 Μαΐου 1949 υπολόγισε τα τετράγωνα των ακέραιων αριθμών από το 0 έως και το 99 και μια λίστα πρώτων αριθμών. Χρησιμοποιούσε 3.000 λυχνίες, κατανάλωνε 12 κιλοβάτ (kW) ενέργειας και καταλάμβανε ένα δωμάτιο 20 τ.μ. Πρόσφερε 1.024 θέσεις μνήμης 17 δυαδικών ψηφίων, ενώ επέτρεπε το συνδυασμό δύο γειτονικών θέσεων μνήμης, προκειμένου να αποθηκευτούν μεγάλοι αριθμοί. Τα προγράμματα εισάγονταν μέσω ενός αναγνώστη διάτρητης χαρτοταινίας, ενώ τα αποτελέσματα εκτυπώνονταν σε ένα τηλέτυπο. Το λειτουργικό του σύστημα αποτελούνταν από 31 εντολές (Initial Orders 1) που μετέφραζαν τα προγράμματα, τα αποθήκευαν στην κεντρική μνήμη και τα εκτελούσαν. Αργότερα προστέθηκε ένα δεύτερο σετ εντολών (Initial Orders 2) που διευκόλυνε τη χρήση υπορουτινών. 


Επισκεφθείτε το http://www.dcs.warwick.ac.uk/~edsac για να κατεβάσετε την εφαρμογή προσομοίωσης του EDSAC και να τρέξετε ορισμένα από τα αυθεντικά προγράμματά του.

Το βασικό πλεονέκτημά του ήταν ότι μπορούσε να αποθηκεύει λίστες εντολών και στη συνέχεια να εκτελεί τους απαραίτητους υπολογισμούς αυτόματα. Έτσι, αξιοποιήθηκε άμεσα για πρακτικούς σκοπούς, όπως για την επίλυση μετεωρολογικών προβλημάτων, χρησιμοποιώντας τη διαφορική εξίσωση του Airy. Το 1951 χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό ενός πρώτου αριθμού 79 ψηφίων, του μεγαλύτερου της εποχής, ενώ το 1953 ο A.S. Douglas ανέπτυξε το πρόγραμμα OXO, ένα παιχνίδι τρίλιζα με γραφική απεικόνιση σε οθόνη καθοδικού σωλήνα. Από το 1953 και μετά ο EDSAC χρησιμοποιούνταν εκτενώς για την επίλυση προβλημάτων θεωρητικής χημείας, μοριακής βιολογίας, αριθμητικής ανάλυσης κ.ά.